22 Eylül 2012 Cumartesi

hayat çok gürültülü. hayattayım diye mi nedir, ben de çok gürültülüyüm. kendi başımı ağrıttım.

 
insanların medeniyetten anladıkları şey ses kuşatması. dışarıda trafik gürültüsü zaten yeterince kötü. gürültüyü bastırmak için müziğin sesini açıyorsunuz. başkaları da sizinkini bastırmak için kendininkini biraz daha açıyor. herkes daha büyük bir müzik seti alıyor.
bu sesin silahlanma yarışı.
hiç kimse bağımlı olduğumuzu itiraf etmek istemiyor. bu asla mümkün değil! hiç kimse müzik televizyon veya radyoya bağımlı değil. sadece daha fazlasına ihtiyacı var; daha fazla kanala, daha geniş ekrana, daha yüksek sese.
televizyondaki kahkaha efektlerinin çoğu 1950'lerin başında kaydedilmişti. bugünlerde kahkahalarını duyduğunuz o insanların çoğu artık ölü.
george orwell olayı tersinden anlamış. büyük birader bizi gözetlemiyor aslında. şarkı söyleyip dans ediyor. şapkadan tavşan çıkarma numaraları yapıyor. büyük birader uyanık olduğunuz her dakika dikkatinizi çekmekle meşgul. sürekli aklınızın başka yerde olduğundan emin olmak istiyor. tamamen zapt olduğunuzdan emin olmak istiyor. bu şekilde başkası tarafından besleniyor olmak gözetleniyor olmaktan beter. dünya sizi doyurduğu sürece kimsenin kafanızdaki fikirler konusunda endişe etmesi gerekmiyor.
herkesin hayal gücü köreldiğinde artık hiç kimse dünya için bir tehdit olmayacak.

(chuck palahniuk, ninni, ayrıntı, 2011.)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder